Arrow
Arrow
Ogłaszamy nazwiska [więcej]
Slider

Teatr

Laureat w kategorii Teatr 2015

Gala_wręczenia_nagród_im_Norwida_2015_fot_A_Kot (132)WojtyszkoMaciej Wojtyszko – reżyser teatralny i filmowy, pisarz, autor sztuk

Nominowany za autorstwo i reżyserię dramatu „Dowód na istnienie drugiego”, Teatr Narodowy w Warszawie

Jest absolwentem Wydziału Reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej
im. L. Schillera w Łodzi. Uważany jest dziś za jednego z najwybitniejszych polskich reżyserów,
który ma na swoim koncie kilkadziesiąt realizacji, począwszy od sztuk Bernharda, Mrożka i Gombrowicza, poprzez przedstawienia dla dzieci, skończywszy na serialach telewizyjnych, jak np. „Miodowe lata”.

Reżyser kilka razy sięgał po teksty Bułhakowa, zrealizował „Morfinę”, a także – w Teatrze TV – „Ostatnie dni”, „Moliera czyli zmowę świętoszków”, „Powieść teatralną” i „Mistrza i Małgorzatę”. Ostatnio natomiast zrealizował „Słonecznych chłopców” Neila Simone’a w Teatrze Powszechnym w Warszawie
i „Roszadę” Pawła Mossakowskiego w Teatrze Powszechnym w Łodzi.

Maciej Wojtyszko jest też autorem kilkunastu sztuk teatralnych, m.in.:: „Bambuko”, „Wznowienie”, „Żelazna konstrukcja”. W Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie wyreżyserował trzy swoje dramaty: „Krainę kłamczuchów” o spotkaniu Francesca Petrarki z Giovannim Boccaciem, „Bułhakowa” (nagroda za reżyserię na II Festiwalu Prapremier w Bydgoszczy) i „Całe życie głupi”, opowiadający
o komediopisarzu Michale Bałuckim. Niedawno w Teatrze Telewizji zrealizował swój autorski spektakl „Chryje z Polską, czyli rzecz o Stanisławie Wyspiańskim”, za który otrzymał nagrodę za oryginalny tekst dramatyczny na VIII Festiwalu Teatru Telewizji Polskiej i Polskiego Radia „Dwa Teatry” w Sopocie. Spektakl opowiada o spotkaniu Józefa Piłsudskiego, Stanisława Wyspiańskiego i Stefana Żeromskiego. Wydał też zbiór dramatów „Grzechy starości”.

W swoim dorobku ma także wiele spektakli dla młodych widzów. Do wielu przedstawień przygotowywał scenariusze i pisał teksty piosenek, m.in. „Ani z Zielonego Wzgórza” czy „Szatana z siódmej klasy”. Część z nich zrealizował w Teatrze Telewizji. Jest ponadto autorem znanych książek dla dzieci, jak: „Bromba
i inni”, „Saga rodu Klaptunów”, „Tajemnica szyfru Marabuta”.

Jego twórczość nie ogranicza się do teatru i dramatopisarstwa. Jest reżyserem filmowym. Zrealizował takie obrazy jak: „Synteza” czy „Ognisty anioł”. Jego „Ogród Luizy” zdobył Nagrodę Specjalną Jury
na 32. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni.

Jest też pedagogiem. Swoją wiedzą i doświadczeniem dzieli się ze studentami Akademii Teatralnej
w Warszawie.

Zdobył wiele nagród za twórczość teatralną i literacką. Odznaczony został Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

…najważniejsze czyli dialog, wprowadził Wojtyszko z lektury dzienników, listów, dramatów Gombrowicza i Mrożka – brał z lektur nie zadania, ale styl i sposób myślenia. Trudny dla aktorów utwór, wyreżyserował w Teatrze Narodowym. Zrobił to perfekcyjnie, w najwyższym stylu. (Redakcja SCENA, fragment uzasadnienia wniosku)

Laureat w kategorii Teatr 2014

laureaci teatrStanisława Celińska – aktorka teatralna, filmowa i estradowa

Nominowana za rolę Jacqueline Bonbon w „Kabarecie Warszawskim” oraz płytę „Nowa Warszawa”, Nowy Teatr w Warszawie

Stanisława Celińska urodziła się w Warszawie, tutaj ukończyła w 1969 r. warszawską Państwową Wyższą Szkołę Teatralną pod kierunkiem Ryszardy Hanin. Jeszcze przed dyplomem zadebiutowała w sztuce Aleksandra Fredry „Wielki człowiek do małych interesów” w reżyserii Jerzego Kreczmara w warszawskim Teatrze Współczesnym, do którego wkrótce została zaangażowana przez Erwina Axera. Niemal równocześnie zaczęła pracę jako aktorka filmowa i estradowa.

Występowała w wielu teatrach warszawskich: Współczesnym, w prowadzonym przez Tadeusza Łomnickiego Teatrze na Woli, Ateneum, Nowym. Dostała również angaż w teatrach: Dramatycznym, Studio i Kwadrat oraz Teatrze Nowym w Poznaniu. Brała udział w programach muzycznych i spektaklach Studenckiego Teatru Satyryków. Współpracowała z warszawskim Teatrem Rozmaitości (obecnie TR Warszawa). W 1969 r. związała się zawodowo również z Teatrem Polskiego Radia, gdzie od 35 lat jest odtwórczynią roli Iwony w powieści radiowej „Matysiakowie”. Za wybitne kreacje w słuchowiskach oraz twórczy wkład na rzecz rozwoju i umacniania rangi radia artystycznego w Polsce otrzymała Wielki Splendor, nagrodę Teatru Polskiego Radia. Ogromny dorobek artystyczny osiągnęła z Teatrem Telewizji, w którym zagrała blisko 60 ról. Obecnie pracuje na deskach warszawskich teatrów Współczesnego oraz Nowego.

Równolegle występowała w filmie, gdzie grała mistrzowsko zarówno role pierwszoplanowe, jak i epizody. Do swoich filmów zapraszali ją m.in.: Stanisław Bareja, Andrzej Wajda, Łukasz Wylężałek, Janusz Majewski, Krzysztof Zanussi, Łukasz Karwowski, Jerzy Hoffman.

Stanisława Celińska jest laureatką wielu nagród filmowych i teatralnych oraz przyznawanych przez publiczność. Otrzymała m.in.: Nagrodę im. Aleksandra Zelwerowicza oraz Feliksa Warszawskiego za rolę w „Oczyszczonych”, Sarah Kane, Grand Prix w przedstawieniu „Czwarta siostra” Janusza Głowackiego oraz honorową nagrodę za rolę Matki w „51 minutach” Ingmara Villqista na Festiwalu Teatru Polskiego Radia i Teatru Telewizji Polskiej „Dwa Teatry” w Sopocie. Zdobyła pięć „Orłów” – Polskie Nagrody Filmowe za najlepszą rolę kobiecą w filmie „Złote Runo”, jak również drugoplanowe role kobiece w filmach: „Fuks”, „Pieniądze to nie wszystko”, „Południe – północ” i „Joanna”. Za najlepszą pierwszoplanową rolę kobiecą w „Spisie cudzołożnic” otrzymała nagrodę 19. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Odznaczona została Srebrnym Krzyżem Zasługi.

Jacqueline Bonbon, zniekształcona wiekiem girlsa z „Kabaretu warszawskiego”, ukryta za piórami, cekinami i makijażem jest w jakimś sensie zwieńczeniem całego szeregu ról zagranych przez – jak pisała krytyka – zjawiskową Stanisławę Celińską w spektaklach Krzysztofa Warlikowskiego. (Dorota Buchwald, uzasadnienie wniosku)

Laureat w kategorii Teatr 2013

laureaci teatrMichał Zadara (ur. w 1976) – reżyser teatralny

Nominowany za reżyserię spektaklu „Aktor” Cypriana Kamila Norwida, Teatr Narodowy w Warszawie

Urodził się w Warszawie. W wieku trzech lat wyjechał z rodzicami do Austrii, mieszkał w Wiedniu i Frankfurcie. Po ukończeniu liceum w Wiedniu wyjechał do Stanów Zjednoczonych. W 1999 roku ukończył Swarthmore College w Filadelfii, gdzie studiował na wydziałach teatru i nauk politycznych.

Już jako student realizował swoje inscenizacje. Podczas pobytu w Polsce, w 1996 roku, wyreżyserował „Do You Miss America?” Erica Bogosiana w Studio Buffo w Warszawie. W Swarthmore College pokazał „Kurkę wodną” Witkacego (1999). Rok później w offowym teatrze w Nowym Jorku przygotował „Bones in Whispers” według Thomasa Stearnsa Eliota.

Wrócił do Polski w 2001 roku, aby studiować reżyserię w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Krakowie. Był asystentem i współpracownikiem Małgorzaty Szczęśniak, Krzysztofa Warlikowskiego, Kazimierza Kutza, Jana Peszka, Armina Petrasa, Roberta Wilsona. Stworzył ponad 30 inscenizacji dramatycznych, operowych oraz multimedialnych, m.in w teatrach: Wybrzeże w Gdańsku, Starym w Krakowie, Współczesnym we Wrocławiu i Szczecinie, Narodowym w Warszawie, Maxim Gorki w Berlinie, HaBima w Tel Awiwie, Schauspielhaus w Wiedniu, Capitol we Wrocławiu, Collective: Unconscious w Nowym Jorku, Polskim w Bydgoszczy, Operze Wrocławskiej, Operze Narodowej, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. Na deskach Opery Narodowej w Warszawie zadebiutował w 2011 roku, wystawiając „Oresteię” według Ajschylosa do muzyki greckiego kompozytora i matematyka Iannisa Xenakisa.

Znany jest z innowacyjnego podejście do polskiej klasyki, konstruowania skomplikowanych systemów inscenizacyjnych oraz autorskich spektakli dotyczących konkretnego miejsca (np. Hotel Savoy w Łodzi, Muzeum Powstania Warszawskiego, Belweder w Warszawie). W 2012 roku na zamówienie Muzeum Powstania Warszawskiego wykonał mozaikę z 31 tysięcy kamieni, upamiętniającą cywilne ofiary powstania. Jest ponadto autorem filmów niezależnych i instalacji wideo, felietonów politycznych oraz gitarzystą zespołu All Stars Dansing Band.

Nagrodzony został Paszportem „Polityki” za rok 2007 w kategorii „teatr” za „imponującą aktywność twórczą, za przedstawienia przywracające wiarę w to, że teatr jest przestrzenią artystycznej wolności”.

Michał Zadara podjął udaną próbę uwspółcześnienia treści i formy dzieła Norwida, nie naruszając spoistości, swoistości i języka utworu. Umieszczenie publiczności na ruchomej widowni, obracanej koliście zgodnie z rytmem scen, wykorzystanie nawet przestrzeni widocznej za oknem teatru, to jedne z wielu przykładów celnych rozwiązań teatralnych. Świetne rezultaty przyniosła praca z aktorami, ich uwewnętrznienie Norwidowskiej frazy, wyrazistość postaci. Dramat Norwida ożył dowodząc trafności diagnoz społecznych i nowoczesności użytych środków. (Tomasz Miłkowski, z uzasadnienia wniosku)

Laureat w kategorii Teatr 2012

laureaci teatr 2010 10Jan Englert (ur. w 1943 r.) – aktor teatralny i filmowy, reżyser

Nominowany za reżyserię dramatu „Udręka życia”, Teatr Narodowy w Warszawie

Warszawianin. W wieku 14 lat dostał rolę łącznika w filmie „Kanał” Andrzeja Wajdy, co zmieniło jego marzenia o karierze sprawozdawcy sportowego. Postanowił zostać aktorem. Ukończył warszawską Państwową Wyższą Szkołę Teatralną i od razu dostał angaż w Teatrze Współczesnym w Warszawie.

Przełomem w jego karierze aktorskiej była rola Stefana Bielaka w „Notesie” Zdzisława Skowrońskiego, wystawionym w Teatrze Telewizji.

Zagrał w wielu cenionych polskich produkcjach, m.in. w: „Akcji pod Arsenałem” Jana Łomnickiego, „Magnacie” Filipa Bajona, „Komedii małżeńskiej” Romana Załuskiego, „Kolumbach” Janusza Morgensterna czy w obu częściach „Kilera” Jana Machulskiego. Szerokiej publiczności najbardziej zapadła w pamięć jego rola Mundka w serialu „Dom”. Ostatnie produkcje, w których grał, to m.in.: „Tatarak” Andrzeja Wajdy, „Lejdis” Tomasza Koneckiego, seriale: „Ekstradycja”, „Układ Warszawski”, „Przepis na życie”.

Jan Englert od końca lat siedemdziesiątych zajmuje się również reżyserią. Zafascynowany klasyką najchętniej inscenizuje dramaty polskich romantyków oraz Stanisława Witkacego i Antoniego Czechowa. Najważniejsze dla naszej kultury teksty dramatyczne zrealizował w Teatrze Telewizji – bardzo rzadko grywanego „Irydiona” Zygmunta Krasińskiego (1982), „Kordiana” Juliusza Słowackiego (1994) i „Dziady” Adama Mickiewicza (1997).

Zdecydowanie bliższe jego sercu jest jednak aktorstwo. Grał na deskach teatrów Polskiego i Współczesnego, a od 1997 r. występuje w Teatrze Narodowym w Warszawie, gdzie od prawie 10 lat pełni funkcję dyrektora artystycznego. Nominowany jest profesorem, wykładowcą w warszawskiej Akademii Teatralnej, trzykrotnym rektorem tej uczelni. Jego ogromną zasługą jest odbudowa Collegium Nobilium, ciekawego miejsca na warszawskiej mapie teatralnej – teatru szkolnego, a także powołanie Międzynarodowego Festiwalu Szkół Teatralnych.

Jan Englert jest laureatem wielu nagród i odznaczeń, m.in.: Złotego Medalu Zasłużony Kulturze Gloria Artis, Nagrody im. A. Zelwerowicza, Złotego Ekranu czy nagrody „Vox Populi”. W 2004 r. zdobył tytuł Mistrza Mowy Polskiej

Laureat w kategorii Teatr 2011

wyrypajew, fot krzysztof gieorgiewIwan Wyrypajew (ur. w 1974 r.) – aktor, reżyser i dramatopisarz

Nominowany za reżyserię spektaklu „Taniec Delhi”, Teatr Narodowy w Warszawie

Urodził się w Irkucku. Tu też rozpoczęła się jego przygoda z teatrem. Najpierw ukończył Wydział Aktorski Akademii Teatralnej w Irkucku, potem reżyserię w Wyższej Szkole Teatralnej w Moskwie. W 1998 r. założył w Irkucku teatr studyjny „Przestrzeń Gry”, który został zlikwidowany przez władze oburzone spektaklem „Sny”. Był to debiut dramatopisarski, sztuka, która szybko zdobyła międzynarodowy rozgłos. Iwan Wyrypajew jest jednym z najbardziej znanych za granicą i najciekawszych reżyserów kina i teatru europejskiego, laureatem wielu festiwali filmowych. Jego nazwisko jest dziś symbolem międzynarodowego sukcesu młodego pokolenia rosyjskich dramaturgów, niebojących się radykalnych kroków, z których najłagodniejszym jest zrywanie z tradycyjnym modelem teatru. Jest autorem realizowanych na całym świecie dramatów – manifestów pokolenia trzydziestolatków rozdartych między wychowaniem w komunizmie a dorosłością w kapitalizmie.

W Polsce dramaturgia Wyrypajewa ceniona jest od dawna, a realizacje jego dramatów można dziś oglądać właściwie w całym kraju.

Do najważniejszych jego dzieł, granych w teatrach całej Europy, można zaliczyć utwory: „Tlen”, „Lipiec”, „Księga Rodzaju 2”. W Polsce największą popularnością cieszyła się jego sztuka „Dzień Walentego”, niezwykła opowieść o sile miłości – grana w najlepszych teatrach w całym kraju. Nominowane, najnowsze dzieło tego artysty – „Taniec Delhi” w Teatrze Narodowym w Warszawie, zdobyło równie duże uznanie, że zostały wykupione bilety z wielomiesięcznym wyprzedzeniem.

Iwan Wyrypajew zrealizował również bardzo dobrze przyjęte w Polsce filmy – „Euforia” (nagroda Grand Prix na Warszawskim Festiwalu Filmowym) oraz „Tlen”.

Dla mnie sztuka zawsze jest dialogiem toczonym w jakiejś sprawie, zawsze powinna stawiać pytania filozoficzne, społeczne, polityczne, ekonomiczne, powinna uczestniczyć w życiu świata, w którym żyje artysta. Jeśli milczy prasa, niech przemówi teatr. I niech na widowni zasiadają ci ludzie w szubach z norek, może coś w nich, tam, się poruszy. (Iwan Wyrypajew)

Laureat w kategorii Teatr 2010

Agnieszka Glińska, Laureatka w kategorii teatr 2010Agnieszka Glińska (ur. w 1968) – reżyser teatralny i telewizyjny, aktorka

 Nominowana za reżyserię przedstawienia „Lekkomyślna siostra”, Teatr Narodowy w Warszawie

Ukończyła studia na dwóch wydziałach warszawskiej PWST – Aktorskim i Reżyserii dramatu. Jako aktorka zadebiutowała w 1990 roku na scenie stołecznego Teatru Północnego, a dwa lata później jako reżyser. Pozostała w zasadzie przy tym drugim z zawodów. Reżyseruje dla warszawskich teatrów: Powszechnego, Współczesnego i Dramatycznego. Największe uznanie widowni warszawskiej i krytyki zyskały spektakle „Jordan”, „Kaleka z Inishmaan”, „Po deszczu”, inscenizacje przepełnione klimatem „psychologicznej nostalgii”. Laureatkę znają również mieszkańcy innych miast Polski – wyreżyserowała m.in. w Starym Teatrze w Krakowie „Niebo-Piekło” według Prospera Merimeego, w łódzkim Teatrze Powszechnym „Moralność Pani Dulskiej” Gabrieli Zapolskiej, we wrocławskim Teatrze Polskim – „Czwartą siostrę” Janusza Głowackiego oraz wiele przedstawień dla Teatru Telewizji, jak również popularny serial – „Miodowe lata”.

Laureatka od czasu do czasu jednak wraca do aktorstwa, staje na deskach teatralnych. Ostatnio w roli tytułowej, w osobiście wyreżyserowanej dla warszawskiej sceny narodowej sztuce pt. „Lekkomyślna siostra”.

Agnieszka Glińska w ciągu ostatnich sezonów okrzyknięta została nadzieją polskiego teatru, jednym z najbardziej rozchwytywanych młodych reżyserów. Jej inscenizacje są gwarancją zarówno wysokiego poziomu spektaklu jak i pełnej widowni.

Laureatka jest zdobywczynią nagród na festiwalach teatralnych. Zachwyciła festiwalową publiczność i jury takimi spektaklami jak: „Bambini di Praga” dla Teatru Współczesnego, „Testosteron” dla Montowni czy „Opowieści Lasku Wiedeńskiego” Ödön von Horvátha dla Teatru Ateneum.

Wśród dotychczas otrzymanych nagród znalazły się: nagroda im. Bohdana Korzeniowskiego dla młodego reżysera (przyznawana przez Ministerstwo Kultury), nagroda im. Leona Schillera wręczana na Festiwalu Sztuki Reżyserskiej w Katowicach czy „PASZPORT” Polityki z piękną motywacją – „za dar pokazywania w teatrze miłości i cierpienia, za ciekawość ludzi i spraw ludzkich”.

Nie jest reżyserem skandalistą, nie stara się na siłę zaszokować widza. Jej spektakle, w których subtelna ironia miesza się ze wzruszeniem, można polecić każdemu. (Dorota Wyżyńska, Gazeta Wyborcza)

Laureat w kategorii Teatr 2009

laureaci teatrFranciszek Pieczka (ur. w 1928 r.) – aktor teatralny i filmowy.

Nominowany za rolę Ala Lewisa w spektaklu „Słoneczni Chłopcy” w reż. Macieja Wojtyszki, Teatr Powszechny w Warszawie.

Jest absolwentem Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. A. Zelwerowicza w Warszawie. W stolicy mieszka od blisko pół wieku, zawsze jednak chętnie wraca do miejsca, które nazywa „pejzażem młodości”, czyli Godowa, śląskiej wsi. Pochodzi z rodziny górniczej, a jako młody człowiek pracował pod ziemią, w kopalni – zgodnie z tradycją, w której syn idzie śladami ojca.

Należy do najbardziej lubianych i popularnych aktorów w Polsce. Kojarzony jest przede wszystkim z ciepłymi, szlachetnymi postaciami, pełnymi dowcipu, poezji, często tzw. bożych szaleńców. Grał u wielu znanych reżyserów, m.in.: Kazimierza Kutza, Krzysztofa Kieślowskiego, Jerzego Kawalerowicza, Andrzeja Wajdy. Od kilku lat gra w filmach Jana Jakuba Kolskiego, tworząc postacie pełne dowcipu i filozoficznej łagodności. Znakiem rozpoznawczym jego aktorstwa jest charyzma i szczerość. Jego filmografia obejmuje blisko sto filmów polskich i zagranicznych. Widzowie w całej Polsce znają go z takich obrazów jak: „Żywot Mateusza” (za tę rolę otrzymał nagrodę na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Chicago), „Pamiętnik znaleziony w Saragossie”, „Perła w koronie”, „Paciorki jednego różańca”, „Cud w Krakowie”, „Austeria”, „Historia kina w Popielawach”, „Jańcio Wodnik”. Rola absolutnie wszystkim znana, to postać Gustlika z serialu „Czterej pancerni i pies”. Brał również udział w ekranizacjach dzieł literatury polskiej – „Chłopach”, „Weselu”, „Potopie”, „Ziemi obiecanej” czy „Quo vadis”. Za wspaniałą rolę Józefa w „Syzyfowych pracach” otrzymał Orła – Polską Nagrodę Filmową.

Laureat jest aktorem teatralnym. W latach 1964-1969 pracował w Starym Teatrze w Krakowie, gdzie grał w słynnych inscenizacjach Zygmunta Hübnera, Jerzego Jarockiego i legendarnego Konrada Swinarskiego. Później był w zespole warszawskiego Teatru Dramatycznego, a następnie Teatru Powszechnego, z którym jest związany od ponad 30 lat.

W ankiecie Polityki na najciekawszych aktorów XX w. zajął 10 miejsce

Laureat w kategorii Teatr 2008

laureaci teatrDanuta Szaflarska (ur. w 1915 r.) – aktorka teatralna i filmowa

Nominowana za rolę Babki w przedstawieniu „Daily soup” w reż. Małgorzaty Bogajewskiej, Teatr Narodowy w Warszawie

Tuż przed wybuchem wojny ukończyła słynny Państwowy Instytut Sztuki Teatralnej. Grała całą okupację w Teatrze Polskim w Wilnie, a następnie w teatrze podziemnym i w teatrze frontowym AK. Potem były – Teatr Stary w Krakowie i Kameralny w Łodzi, który wraz z zespołem Erwina Axera, przeniósł się do Warszawy i zaistniał jako Teatr Współczesny. Następnie występowała w Teatrze Narodowym, a w latach 1966-85 na scenie Teatru Dramatycznego. Od lat gościnnie występuje, do dziś, na scenach niemal wszystkich teatrów warszawskich.

Gra zazwyczaj kobiety z „krwi i kości”, pełne życia, energii, emanujące kobiecością. Znakomicie czuje się zarówno w kostiumie z epoki, jak i w rolach współczesnych, w rolach komediowych i dramatycznych. Jej wszechstronność jest bezdyskusyjna. Ma na swoim koncie również role filmowe.

Danuta Szaflarska została pierwszą powojenną gwiazdą polskiego filmu, piękną i pełną wdzięku. Popularność przyniosły jej takie filmy jak „Zakazane piosenki” i „Skarb”. Od lat 60. jest stale obecna w polskich filmach, m.in. w tak znanych jak „Pan samochodzik i templariusze” czy „Dolina Issy”. Mimo upływu czasu jest wciąż czynna, niebywale pracowita. Ostatni sukces – film Doroty Kędzierzawskiej „Pora umierać” (2007 r.), w którym zagrała główną rolę, jest dowodem nieprzemijającego piękna postaci tej aktorki. Stworzyła w nim prawdziwą filmową kreację i za tę popisową rolę otrzymała nagrodę na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni.

Aktorka lubi naturalność i bezpośredniość, nie zamierza – jak sama twierdzi – tuszować swego sędziwego wieku. Nie zamierza również rezygnować z aktywności zawodowej, czego dowodem są ostatnie role teatralne i sukcesy filmowe.

Danusia zawsze była otwarta na życie. Ale dziś widać, że kiedy zajmuje się teatrem, to jest w tym cała prawda. Każda jej rola błyszczy jak kryształ. Praca z nią należy do największych przyjemności reżysera. Ona jest tym kamertonem, który pozwoli oceniać czystość gry całej orkiestry. (Erwin Axer)

Laureat w kategorii Teatr 2007

laureaci teatrPiotr Fronczewski (ur. 1946 r.) – aktor teatralny i filmowy

Nominowany za rolę Porfirego w spektaklu „Zbrodnia i kara” Fiodora Dostojewskiego, teatr Ateneum w Warszawie

Ukończył Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Warszawie, ale aktorem był znacznie wcześniej – jako dziecko brał udział w słuchowiskach radiowych, przedstawieniach w Teatrze Syrena, w którym pracował jego ojciec, w spektaklach Teatru TV u boku Ludwika Sempolińskiego, a także zagrał w filmie „Wolne miasto” w reżyserii Tadeusza Różewicza. Drogę zawodową rozpoczął w Teatrze Narodowym, potem był Teatr Współczesny, kierowany przez znakomitego Erwina Axera. Ale tak naprawdę, Jego wielki, prawdziwy talent aktorski rozwinął się podczas pobytu w zespole warszawskiego Teatru Dramatycznego (1973-83). Lata siedemdziesiąte i osiemdziesiąte przyniosły doskonałe role telewizyjne. Rola w „Paradach” Jana Potockiego wstrzymała dech w piersiach milionom telewidzów. Podobnie było z pierwszą epizodyczną rolą w filmie Andrzeja Wajdy „Ziemia Obiecana”.

Piotr Fronczewski od ponad 15 lat jest aktorem warszawskiego Teatru Ateneum. Gra rzadko, wybiera role starannie, a każda z nich staje się Jego sukcesem.

Laureat uznawany jest powszechnie za jednego z najzdolniejszych i najwszechstronniejszych aktorów, o ciekawej, skomplikowanej osobowości scenicznej. Znają go dorośli i dzieci z teatralnych ról szekspirowskich, gombrowiczowskich (należy do grona nielicznych polskich aktorów, którzy grali we wszystkich trzech dramatach Witolda Gombrowicza), z wielu filmów, takich jak: „Halo szpicbródka”, „Zabij mnie glino” czy ostatnio „Superprodukcja”. Obdarzony jest wyjątkowym głosem, którym posługuje się po mistrzowsku. Ma również talent muzyczny – śpiewa przedwojenne szlagiery, ale również muzykę disco (Franek Kimono). Rosną kolejne pokolenia jego fanów – najmłodsi wiedzą, że jest Panem Kleksem i głosem Harrego Pottera.

Piotr Fronczewski ma ogromny dar nawiązywania kontaktu z każdą publicznością. Jest laureatem wielu nagród, a Nagroda im. C.K. Norwida stanowi kolejny dowód uznania Jego talentu.

Człowiek rodzi się aktorem, tak jak rodzi się księciem (Piotr Fronczewski)

Laureat w kategorii Teatr 2006

laureaci teatrZbigniew Zapasiewicz (ur. 1934 r.) – aktor, reżyser, absolwent warszawskiej PWST, wykładowca w PWST, profesor zwyczajny

Nominowany za rolę Leona w spektaklu „Kosmos” Witolda Gombrowicza, w reżyserii Jerzego Jarockiego w Teatrze Narodowym

Zbigniew Zapasiewicz pochodzi z rodziny związanej z teatrem, jest siostrzeńcem aktora Jana Kreczmara i reżysera teatralnego Jerzego Kreczmara. W 1959 roku na siedem lat związał się z jedną z najważniejszych scen Warszawy – Teatrem Współczesnym prowadzonym przez Erwina Axera, w którym królowało świetne aktorskie rzemiosło, poczucie pracy zespołowej oraz szacunek dla wystawianego tekstu literackiego. Praca w tym teatrze była dla niego drugą szkołą teatralną. Od 1966 roku, przez siedemnaście lat, występował w zespole Teatru Dramatycznego.

Zbigniew Zapasiewicz jest jednym z najwybitniejszych powojennych aktorów polskich, aktorem, który doskonale posługuje się na scenie słowem i „buduje rolę mocno odkształcając przy tym własną postać, zarówno wewnętrznie, jak i zewnętrznie”.

Aktor wystąpił w ponad 70 filmach, m.in.: „Za ścianą” i „ Barwach ochronnych” w reżyserii Krzysztofa Zanussiego, „Szpitalu Przemienienia”, „Bez znieczulenia” Andrzeja Wajdy.

Jako reżyser zadebiutował w 1977 roku, realizując w Teatrze Dramatycznym sztukę Harolda Pintera „Urodziny Stanleya”. W latach osiemdziesiątych uznanie przyniosły mu przede wszystkim realizacje poezji Zbigniewa Herberta. Potrafił w doskonały, pełen prostoty sposób przełożyć skomplikowany, intelektualny dyskurs na scenę. Jego występy z poezją Herberta nie były suchą recytacją, potrafił w swoich spektaklach wykreować postacie pełnokrwiste. Reżyserował także sztuki w Teatrze Powszechnym, w krakowskim Teatrze STU i Teatrze Telewizji.

Laureat w kategorii Teatr 2005

laureaci teatrGustaw Holoubek – aktor, reżyser teatralny, wykładowca w warszawskiej Akademii Teatralnej, dyrektor Teatru „Ateneum”

Nominowany za „Edypa” Sofoklesa w Teatrze Ateneum w Warszawie, premiera 2004

Brał udział w kampanii wrześniowej, był w obozie jenieckim, po wyjściu z niego pracował w Gazowni Miejskiej. Po wojnie ukończył Studio Dramatyczne przy Teatrze im. J. Słowackiego w Krakowie.

Kreowane przez Laureata role przeszły do legendy teatru polskiego. Grał w teatrach krakowskich i warszawskich, współpracując z najlepszymi reżyserami. Zagrał również w wielu filmach, między innymi w: Pożegnaniu, Marysi i Napoleonie, Salcie, Rękopisie znalezionym w Saragossie.

Równie wspaniale i godnie wypadł „w rolach”: dyrektora Teatru Dramatycznego, prezesa SPATiF-u oraz posła na Sejm w latach 1972-1982 (po wprowadzeniu stanu wojennego, na znak protestu zrezygnował z mandatu posła). W 1989 roku został wybrany do Senatu.

Gustaw Holoubek jest aktorem wybitnym, „aktorem intelektualnym”, zdystansowanym, którego nie sposób zaszufladkować. Za swoją pracę wielokrotnie uhonorowany – wśród nagród były: Nagroda Państwowa wszystkich stopni (I, II i III) oraz „Złota Syrenka” przyznawana za zasługi dla m.st. Warszawy.

Holoubek podporządkował aktorstwo sposobowi bycia, uwikłał je w rzeczywistość polityczną, w inteligenckie racje i wybory, narzucił swoją osobowość, przyzwyczaił publiczność do tego, że jest kimś więcej niż aktorem.(J. Majcherek)

Laureat w kategorii Teatr 2004

2004 Jerzy Grzegorzewski, fot arch. umwmJerzy Grzegorzewski (1939-2005) – inscenizator, reżyser teatru telewizji, scenograf

Nominowany za adaptację, reżyserię i scenografię sztuki „Hamlet Stanisława Wyspiańskiego” w Teatrze Narodowym.

Absolwent Państwowej Szkoły Sztuk Plastycznych w Łodzi oraz Wydziału Reżyserii Dramatu w PWST w Warszawie. Pierwsze kroki stawiał jako asystent Kazimierza Dejmka. Po studiach związał się z łódzkim Teatrem im. Stefana Jaracza, gdzie samodzielnie tworzył scenografie do przedstawień. Potem były kolejne teatry i kolejne sukcesy reżyserskie: Teatr Stary w Krakowie, Teatr Polski we Wrocławiu (dyrektor artystyczny), gdzie stworzył wybitne inscenizacje Ślubu Witolda Gombrowicza , Ameryki Franza Kafki oraz Nie-boskiej komedii Zygmunta Krasińskiego, a potem Warszawa i Teatr Studio. W 1997 roku objął stanowisko dyrektora, odbudowywanego przez kilkanaście lat, Teatru Narodowego.

Grzegorzewski jest twórcą rozpoznawalnego teatru – teatru dekonstrukcji wielkich mitów kultury, także polskich mitów romantycznych. W swoich inscenizacjach powraca do tych samych tematów i problemów we wciąż nowych ujęciach. Zawsze zajmowały go tematy egzystencjalne, śmierć kultury, jednostki, teatralizacja życia, motywy snu i pamięci. Jednak od momentu objęcia z narodowej sceny polskiej, zmienił swoje upodobania i postanowił mówić o sytuacji artystów i widzów po przemianach 1989 roku, o historii i teraźniejszości.

Jest laureatem wielu nagród, m.in.:

  • Nagroda za reżyserię i inscenizację Ślubu w Teatrze Polskim we Wrocławiu na 17. Festiwalu Polskich Sztuk Teatralnych, 1976
  • Nagroda II stopnia Ministra Kultury i sztuki za całokształt osiągnięć artystycznych w dziedzinie reżyserii, 1981
  • Nagroda I stopnia za reżyserię Pułapki w Teatrze Studio w Warszawie na 24. Festiwalu Polskich Sztuk Współczesnych, 1984
  • Nagroda I stopnia Ministra Kultury i Sztuki za wybitne osiągnięcia artystyczne w dziedzinie reżyserii i scenografii sztuk teatralnych, 1987
  • Nagroda im. Konrada Swinarskiego za inscenizację Śmierci Iwana wg Lwa Tołstoja w Teatrze Starym w Krakowie i Teatrze Studio w Warszawie, 1991.

Powstał spektakl niezwykle osobisty, przejmujący, mówiący o teatrze, Polsce ,sztuce reżyserii, aktualnej „tu i teraz” interpretacji „Hamleta” Szekspira, a także odchodzeniu, dojrzewaniu do śmierci i cierpienia. Metafizyczny, a jednak zrealizowany niewiarygodnie lekko.

Laureat w kategorii Teatr 2003

2003 treliński, fot. Jacek PorembaMariusz Treliński (ur.1962 r.) – reżyser

Nominowany za reżyserię opery „Don Giovani” w Teatrze Wielkim w Warszawie.

Absolwent Wydziału Reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi. Zadebiutował w czasie studiów filmem telewizyjnym, a 3 lata później otrzymał Nagrodę Ministra Kultury i Sztuki oraz Nagrodę im. Andrzeja Munka za najlepszy debiut filmowy. Było to Pożegnanie Jesieni wg Stanisława I. Witkiewicza, którego premiera odbyła się w Wenecji. Film znalazł się na ekranach 10 krajów. Debiutem reżyserskim na scenie teatralnej był spektakl Lautréamont – Sny. Miał również kilka realizacji w Teatrze Telewizji.

Kilka lat temu zainteresował się operą. Zadebiutował Wyrywaczem Serc Sikory w Teatrze Wielkim. Pierwszy wielki sukces odniosło wystawienie Madam Butterfly Pucciniego. Spektakl został przyjęty entuzjastycznie w Warszawie, a dwa lata później w Waszyngtonie. Przedstawienie zyskało uznanie krytyki amerykańskiej i zostało określone mianem najwybitniejszej z dotychczasowych realizacji opery Pucciniego. Od tej pory trwa pasmo nieprzerwanych sukcesów – Król Roger Szymanowskiego (2000 r.), Eugeniusz Oniegin Czajkowskiego (2002 r.), a ostatnio Don Giovani Mozata przygotowany przez Teatr Wielki w koprodukcji z operą w Los Angeles. Premiera miała miejsce 31 maja 2003 roku w Los Angeles. Publiczność dziękowała 15-minutową owacją.

Oryginalne inscenizacje pana Mariusza Trelińskiego przywróciły współczesności operę, zaś operze młodą publiczność – w obecnych czasach jest to zasługa niemała. (Olgierd Łukaszewicz, Prezes ZASP)

Mariusz Treliński wniósł do opery – gatunku skazywanego na pobyt w muzeum – współczesną wrażliwość. (Lech Śliwonik, Rektor Akademii Teatralnej w Warszawie)

Laureat w kategorii Teatr 2002

laureaci teatrTeresa Budzisz-Krzyżanowska (ur. 1942 r.) – aktorka, artystka Teatru Narodowego w Warszawie

Nominowana za przygotowanie i realizację cyklu spotkań z poezją Cypriana Norwida.

Absolwentka Wydziału Aktorskiego PWST w Krakowie. Karierę aktorską rozpoczęła rolą w spektaklu Agnieszki Osieckiej Niech no tylko zakwitną jabłonie. Grała w krakowskim Teatrze Rozmaitości, Teatrze im. J. Słowackiego. Stworzyła wiele wybitnych kreacji na scenie Teatru Starego, m.in. w Procesie F. Kafki, Locie nad kukułczym gniazdem K. Kesey’a. W tym teatrze zagrała również główną rolę w Hamlecie. Pracę w Teatrze Starym dzieliła z pracą w warszawskim Teatrze Studio.

Od kilku lat mieszka w Warszawie. Jest aktorką Teatru Narodowego, w którym gra główne role, m.in. w takich spektaklach, jak: Wiśniowy sad (reż. W. Prus), Wesele i Noc listopadowa (reż. J. Grzegorzewski). W sezonie 2001/2002 zagrała dwie ogromne role w Teatrze na Woli w Rozmowie w domu państwa Stein o nieobecnym panu Goethe (reż. B. Augustyniak) i w Teatrze Polskim w spektaklu Ta Gabriela (reż. A. Łapicki).

Jest również aktorką filmową. Zagrała w kilku znanych filmach, m.in.: Sztuka kochania (reż. J. Bromski), Korczak (reż. A. Wajda), Seszele (reż. B. Linda), Po drodze (reż. M. Meszaros), Trzy kolory: Biały (reż. K. Kieślowski) czy Czarna plaża (reż. M. Piccoli).

Profesor Akademii Teatralnej w Warszawie. Wielka propagatorka twórczości Cypriana Norwida. Przygotowała i wykonała cykl spotkań z poezją norwidowską w Instytucie Polskim w Rzymie, w Instytucie Polskim w Paryżu, w Teatrze J. Słowackiego w Krakowie, w Piwnicy Wandy Warskiej oraz wykłady i występy na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu i Uniwersytecie Warszawskim. Przygotowała również scenariusz dla radiowej rozgłośni regionalnej na podstawie Rzeczy o wolności słowa.

Budzisz-Krzyżanowska czyta Norwida tak, jakby nikt przed nią nie położył na tych słowach oka. Mówi tak, jakby dokładnie w tym samym ułamku sekundy Norwid pisał to, co dźwięczy w jej ustach. Ta sama świeżość. Ta sama pasja… (Dziennik Polski, Kraków)