Arrow
Arrow
Slider

Laureat Nagrody “Dzieło życia” 2018

sss
Laureat Nagrody “Dzieło życia” 2018

Laureat w kategorii “Dzieło życia” 2018   Piotr Paleczny – jeden z najwybitniejszych polskich pianistów, laureat pięciu międzynarodowych konkursów pianistycznych, juror wielkich międzynarodowych konkursów pianistycznych. Studia pianistyczne ukończył na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie, w klasie prof. Jana Ekiera. Olbrzymi wpływ na ostateczne ukształtowanie jego osobowości artystycznej mieli również Artur Rubinstein i Witold Lutosławski. Piotr Paleczny jest laureatem pięciu międzynarodowych konkursów pianistycznych: w Sofii (1968), Monachium (1969), Warszawie (1970), Pleven (1971) i Bordeaux (1972). Drzwi wielu prestiżowych sal koncertowych na świecie otworzyło mu zdobycie III Nagrody oraz Nagrody Specjalnej za najlepsze wykonanie Poloneza na VIII Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina. Wyróżnienia te zapoczątkowały znakomitą karierę, którą artysta kontynuuje do dziś, koncertując na wszystkich kontynentach. Grał w słynnych salach koncertowych, jak: Carnegie Hall, Avery Fisher Hall, Alice Tully Hall oraz w Sali Zgromadzenia Ogólnego ONZ w Nowym Jorku, Orchestra Hall w Chicago, Suntory Hall w Tokio, Berliner Philharmonie, Gewandhaus w Lipsku, Teatro Colon w Buenos Aires, Concertgebouw w Amsterdamie, Musikverein i Konzerthaus w Wiedniu, Royal Festival Hall w Londynie, Festspielhaus w Salzburgu. Występował jako solista z wieloma renomowanymi orkiestrami: Chicago Symphony, American Symphony, Concertgebouw, Royal Philharmonic, BBC Symphony Orchestra, Yomiuri Nippon, Gewandhaus, Tonhalle Orchester Zürich, RAI, Santa Cecilia, Orquesta Sinfónica Nacional de Mexico, Orquesta Nacional de España, Orquesta Sinfónica Nacional de Argentina, warszawska Filharmonia Narodowa i Narodowa Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia. W jego bogatym repertuarze istotną pozycją są koncerty fortepianowe polskich kompozytorów: Fryderyka Chopina, Ignacego Jana Paderewskiego, Karola Szymanowskiego. Wykonał też Koncert fortepianowy Witolda Lutosławskiego pod dyrekcją samego kompozytora. Nagrania Piotra Palecznego ukazały się na płytach wielu renomowanych wytwórni fonograficznych, zyskując olbrzymie zainteresowanie melomanów i krytyki muzycznej. Wśród dokonanych w ostatnich latach nagrań do istotnych należy płyta The best of F. Chopin – nagrana wraz z kwartetem Prima Vista dla firmy DUX – która została wyróżniona Nagrodą Polskiej Akademii Fonograficznej Fryderyk 1999, a w grudniu 2002 r. otrzymała status „Platynowej Płyty”. Piotr Paleczny zyskał ogromne uznanie jako juror międzynarodowych konkursów pianistycznych w Warszawie, Paryżu, Santander, Tokio, Hamamatsu, Pradze, Taipei, Cleveland, Genewie, Los Angeles i Moskwie. Prowadzi Kursy Mistrzowskie w Bordeaux, Amsterdamie, Paryżu, Buenos Aires, Montevideo, Meksyku, Tokio, Lugano i Warszawie.  Od 1993 r. jest dyrektorem artystycznym najstarszego na świecie festiwalu pianistycznego – Międzynarodowego Festiwalu Chopinowskiego w Dusznikach Zdroju. Od 2004 r. jest również̇ dyrektorem artystycznym Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Ignacego Jana Paderewskiego w Bydgoszczy. Prowadzi klasę fortepianu na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie – uczelni, która przyznała mu zaszczytny tytuł Honorowego Profesora Uniwersytetu. Artysta wyróżniony został wieloma wysokimi i prestiżowymi odznaczeniami polskimi i zagranicznymi, m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, meksykańskim Orderem „Aguila Azteca” oraz Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. W 2017 r. Rada Akademii Fonograficznej, w dowód uznania za całokształt osiągnięć artystycznych, przyznała Piotrowi Palecznemu prestiżową Nagrodę Złotego Fryderyka.  ...

Read More

Literatura

sss
Literatura

Laureat w kategorii Literatura 2018   Wojciech Chmielewski – prozaik, eseista, krytyk literacki, dziennikarz Nominowany  za powieść Belweder gryzie w rękę, wyd. Iskry Absolwent Historii i Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego. Uznanie zdobył głównie jako nowelista. Jego debiutancki zbiór opowiadań Biały bokser (2006) został wyróżniony w konkursie o Nagrodę Literacką im. Józefa Mackiewicza, natomiast tom Brzytwa (2008) był nominowany do Nagrody Mediów Publicznych Cogito. Napisał też zbiór opowiadań Najlepsza dentystka w Londynie (2014). Na swoim koncie ma powieści Kawa u Doroty (2010) – nominowana do Nagrody Angelus w 2011 roku oraz Belweder gryzie w rękę (2017). Jak sam przyznaje, jego proza jest jak najbardziej realistyczna i współczesna. Pisze o sprawach, które dzieją się teraz wokół nas. Wojciech Chmielewski jest też autorem słuchowisk dla Teatru Polskiego Radia, artykułów i szkiców publikowanych w prasie. Opowiadania, eseje i recenzje publikował m.in. w „Rzeczpospolitej”, „Odrze”, „Borussii”, „Wyspie”, „Dialogu”, „Arcanach”, „Nowych Książkach”, „W drodze”, „Czterdzieści i Cztery”. W 2017 r. został laureatem pierwszej edycji Nagrody Literackiej im. Marka Nowakowskiego przyznawanej dla autorów opowiadań, został także zaproszony do udziału w jury tej nagrody. Kiedy sięga się po książki Wojciecha Chmielewskiego, ma się wrażenie, że zna się tych bohaterów. Łatwo ich spotkać – w rodzinie, pracy czy sąsiedztwie, mieć takich znajomych z lat szkolnych czy uniwersyteckich. Chmielewski jest autorem bardzo spostrzegawczym, rejestrującym drobiazgi, z których utkana jest nasza codzienność. Pozwala mu to – poprzez zwyczajne sytuacje – na malowanie wiarygodnych psychologicznych portretów mężczyzn i kobiet. Jego postacie właściwie nie wyróżniają się niczym szczególnym, są przeciętne jak otaczające ich realia, ale jest to skutek przyjętej metody twórczej, a nie braku wyobraźni i umiejętności kreacyjnych pisarza. Tu praktycznie nie ma granicy między literaturą a rzeczywistością, bo prozą Chmielewskiego rządzi mimesis. (Artur Nowaczewski, instytutksiazki.pl)   Nominowani w kategorii Literatura 2018   Maria Bigoszewska – poetka, dziennikarka, felietonistka, autorka słuchowisk radiowych Nominowana za tom poetycki Wołam cię po imieniu, wyd. Forma Absolwentka Filologii polskiej oraz Wyższego Studium Scenariuszowego Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi. Publicystka m.in. tygodnika „Kultura” i miesięcznika „Magazyn Rodzinny”. Była redaktorką „Głosu Wolnego” – gazety wydawanej podczas I zjazdu delegatów Solidarności w gdańskiej hali Olivia. Debiutowała w 1976 r. w telewizyjnym programie poetyckim. Wydała pięć tomów poezji. Pierwszy tom Prawa i lewa strona świata ukazał się w  1979 r. Za Zmowę (1991) otrzymała Nagrodę Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek. Nagrodą Fundacji Kultury oraz nominacją do Paszportu Polityki wyróżniono Ciało niepewne (1994). Jeden pokój (2015) zyskał natomiast nominację do Nagrody Literackiej Gdynia, a Wołam cię po imieniu (2017) do Nagrody Literackiej m.st. Warszawy. (…) to książka z rodzaju rzadkich dziś na rynku poetyckim. Unikająca literackiego popisu i lingwistycznej żonglerki, za to mocno osadzona w uczuciach: smutku, żalu i rozpaczy. Bardzo osobista, wibrująca emocją, a zarazem...

Read More

Sztuki Plastyczne

sss
Sztuki Plastyczne

Laureaci w kategorii Sztuki Plastyczne 2018   Jan Kucz i Antoni Janusz Pastwa Nominowani za wystawę Kucz/Pastwa, galeria Salon Akademii w Warszawie Jan Kucz – rzeźbiarz i pedagog W 1955 r. uzyskał dyplom warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych na Wydziale Rzeźby w pracowni Franciszka Strynkiewicza. Prowadził Pracownię Rzeźby na macierzystej uczelni. Był wykładowcą w Pracowni Malarstwa w Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie. Jest jednym z czołowych przedstawicieli nurtu w rzeźbie polskiej zwanego nowym realizmem. W 1982 r. reprezentował Polskę na 40. Biennale w Wenecji, w latach 1992–2002 był członkiem Rady Artystycznej Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku. Jest laureatem licznych nagród, m.in. Nagrody Brata Alberta za pomniki papieża Jana Pawła II i Stefana Kardynała Wyszyńskiego, Grand Prix za całokształt twórczości na Biennale Sztuki Sakralnej w Częstochowie oraz Nagrody Ministra Kultury i Sztuki za pracę pedagogiczną. Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Złotym Krzyżem Zasługi za pracę pedagogiczną i artystyczną. Antoni Janusz Pastwa – rzeźbiarz i pedagog Studiował na Wydziale Rzeźby w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, najpierw w pracowni Mariana Wnuka, a później Stanisława Słoniny. Dyplom uzyskał w 1970 r. Pracuje na macierzystej uczelni. W 1992 r. mianowany został profesorem sztuk plastycznych. Prowadzi Pracownię Rzeźby na Wydziale Konserwacji i Restauracji Dzieł Sztuki oraz Pracownię Dyplomującą na Wydziale Rzeźby. Wieloletni dziekan Wydziału Rzeźby. Jest członkiem Rady Programowej Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku. Wielokrotnie uczestniczył w pracach jury ogólnopolskich konkursów rzeźbiarskich, niejednokrotnie pełniąc funkcję przewodniczącego. Opiekun artystyczny wielu realizacji przestrzennych. Miał wiele wystaw indywidualnych i zbiorowych krajowych i zagranicznych. Jest laureatem m.in. Nagrody im. C.K. Norwida za Kwadrygę Apollina, Nagrody Brata Alberta oraz Nagrody Ministra Kultury. Odznaczony Srebrnym Medalem „Gloria Artis”. Pomysł wspólnej wystawy tak wybitnych rzeźbiarzy był ryzykowny, ale wyszło nadzwyczaj pięknie. Okazuje się, że dobra sztuka nie obawia się konkurencji. Wystawa ta przywróciła mi wiarę w istnienie piękna. (Stanisław Wieczorek, z uzasadnienia wniosku)   Nominowani w kategorii Sztuki plastyczne 2018   Antoni Fałat – malarz, grafik i rysownik Nominowany za obraz Europa, wystawa sztuki polskiej w Parlamencie Europejskim oraz w Galerii Katarzyny Napiórkowskiej w Brukseli W 1969 r. uzyskał dyplom warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych w pracowni Aleksandra Kobzdeja. Rok później założył warszawską grupę AUT (Aut Pictura Aut Nihil), której programem był „polski styl, polska figuracja, polska egzotyka”. Inicjator ruchu artystycznego O poprawę, który na początku lat 70. skupiał grono absolwentów warszawskiej akademii, postulujących odświeżenie języka malarskiego. W latach 80. uczestniczył w ruchu kultury niezależnej. W 1992 r. założył Europejską Akademię Sztuk w Warszawie, której był pierwszym rektorem. W latach 1992–1996  był członkiem Rady Kultury przy Prezydencie RP. Jest laureatem licznych nagród, m.in. Złotego Medalu na III Festiwalu Sztuk Pięknych Zachęta oraz Złotego Medalu Bielskiej Jesieni. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Odrodzenia Polski oraz Medalem Komisji Edukacji Narodowej. Każdy obraz Fałata zawiera w...

Read More

Teatr

sss
Teatr

Laureat w kategorii Teatr 2018   Marian Opania – aktor teatralny i filmowy, artysta kabaretowy Nominowany za tytułową rolę w spektaklu Ojciec, Teatr Ateneum w Warszawie Absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie. Pierwszą rolę zagrał w noweli Warszawa w filmie Miłość dwudziestolatków Andrzeja Wajdy w 1962 r. W teatrze zadebiutował rolą Księcia Edwarda w Edwardzie II w reżyserii Stanisława Bugajskiego na scenie Teatru Klasycznego w Warszawie, gdzie występował w latach 1964–1971. Później grał na deskach warszawskich teatrów Studio, Kwadrat, Komedia. Od 1981 r. jest aktorem Teatru Ateneum w Warszawie. Stworzył tam swoje najciekawsze role: Legendre’a w Śmierci Dantona, Rubaszowa w Ciemności w południe, Dyndalskiego w Zemście. Grywa również w epizodach – z ról drugoplanowych potrafi stworzyć niesłychanie ciekawe kreacje. Z powodzeniem występował w spektaklach muzycznych: Brelu, Wysockim i Hemarze. Od 1965 r. angażowany jest do przedstawień Teatru Telewizji. Zagrał tam ponad siedemdziesiąt razy. Dowodem uznania jego talentu jest Wielka Nagroda XV Festiwalu Dwa Teatry w Sopocie za wybitne kreacje aktorskie w Teatrze Polskiego Radia i Telewizji (2015). Marian Opania zagrał również wiele wspaniałych ról filmowych. Za wcielenie się w postaci Pawła w Skoku (1967) oraz Harcerza Truchaczka w Sąsiadach (1969) otrzymał prestiżową Nagrodę im. Zbigniewa Cybulskiego (1970). Zagrał również w filmach: Awans, Indeks, Człowiek z żelaza, Stan wewnętrzny, Piłkarski poker, Rozmowy kontrolowane czy Sauna. Znany jest z ról komediowych, wykonań piosenki aktorskiej, występów w kabaretach. W 2003 r. zdobył I miejsce w plebiscycie „TeleRzeczpospolitej” na najpopularniejszego aktora. Marian Opania odznaczony został m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Aktor gra rolę Ojca w skupieniu, ale lekko i bez nadmiernej ekspresji. Pokazuje bohatera, który walczy o uwagę otoczenia, ma poczucie humoru, nie jest jednak pozbawiony wad. (…) Właściwy dobór środków wyrazu i wewnętrzna dyscyplina stawiają partię Ojca w rzędzie największych osiągnięć Mariana Opani. (Kalina Zalewska, „Teatr”)   Nominowani w kategorii Teatr 2018   Grzegorz Laszuk – twórca niezależnego teatru KOMUNA// Warszawa, muzyk, grafik, performer i reżyser Nominowany za przedstawienia Siedem pieśni o awangardzie Z wykształcenia prawnik, ukończył Policealne Studium Poligraficzne. Rzemiosło ćwiczył w drukarni “Spółdzielnia Gryf”. Zasłynął przede wszystkim jako autor plakatów kontrowersyjnych sztuk wystawianych przez TR Warszawa. Współzałożyciel Komuny// Warszawa – jednego z najważniejszych teatrów niezależnych, eksperymentujący na styku sztuk performatywnych, wideoinstalacji i muzyki. Grupa sięga po tematy ważne i współczesne, nieustannie poszukując nowych form i środków wyrazu. Wywodzi się z kultowej grupy Komuna Otwock. Od 2007 r. działa na warszawskiej Pradze w artystycznej kamienicy”, skupiającej grupy teatralne i artystów różnych dziedzin sztuki. Komuna// Warszawa to zespół teatralny, a zarazem prężny ośrodek kultury (…) Działając na warszawskiej Pradze pod kierownictwem Grzegorza Laszuka, od lat stanowi najważniejsze warszawskie centrum kultury niezależnej i artystycznego eksperymentu. (Instytut Teatralny im. Z. Raszewskiego, z uzasadnienia wniosku)   Marian...

Read More

Muzyka

sss
Muzyka

Laureat w kategorii Muzyka 2018   Maria Pomianowska – doktor habilitowana sztuk muzycznych, multiinstrumentalistka, wokalistka, kompozytorka i pedagog Nominowana za kierownictwo artystyczne Festiwalu Skrzyżowanie Kultur – 2017 Adiunkt w Akademii Muzycznej w Krakowie oraz dyrektor międzynarodowego festiwalu Skrzyżowanie Kultur. Od 1984 r. prowadzi studia nad unikalnymi technikami gry na instrumentach muzycznych rodem z Azji i Europy, podróżując do Indii, Chin, Korei, Japonii i na Bliski Wschód. W 1994 r. Maria Pomianowska, prof. Ewa Dahlig i lutnik Andrzej Kuczkowski wspólnie zrekonstruowali trzy zaginione staropolskie instrumenty smyczkowe: sukę biłogajską, sukę mielecką i fidel płocką. Od 30 lat Maria Pomianowska koncertuje na całym świecie. Podczas pięcioletniego pobytu w Japonii (1997–2002) artystka prezentowała w największych salach koncertowych polską muzykę ludową i klasyczną. Komponowała utwory i koncertowała ze światowej sławy artystami, wśród których znaleźli się: Yo Yo Ma, Borys Griebienszczikow, Gil Goldstein, Gonzalo Rubalcaba, Ian Gillan, Anna Maria Jopek, Stanisław Soyka, Branford Marsalis. Artystka wydała 23 autorskie płyty, wiele z nich otrzymało międzynarodowe nagrody. W 2010 r. otworzyła pierwszą w Polsce specjalizację związaną z muzyką etniczną na Akademii Muzycznej w Krakowie. Od 2011 r. tworzy unikatowe programy wraz z muzykami arabskimi, pakistańskimi, senegalskimi, irańskimi, koreańskimi, chińskimi, japońskimi i indyjskimi w Azji i Afryce, bazujące na muzyce ludowej z Mazowsza. W 2014 r., wraz z prof. Ewą Dahlig, wydała publikację Fidele kolanowe. (Re)konstrukcja. Jest laureatką wielu nagród i odznaczeń: Paszportu Chopinowskiego, Medalu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego „Gloria Artis”, Nagrody Marszałka Województwa Mazowieckiego, Srebrnego Krzyża Zasługi, Nagrody Marszałka Województwa Lubelskiego. Nominowana dwukrotnie do Nagrody im. C.K. Norwida (2014 i 2017). Kandydatka współtworzy program artystyczny oraz edukacyjny festiwalu, którego celem jest otwieranie mieszkańców Mazowsza (a także gości Warszawy) na bogactwo kulturowe współczesności i promowanie szeroko pojętego szacunku dla tradycji. Potwierdzeniem międzynarodowej rangi Festiwalu «Skrzyżowanie Kultur» jest zaliczenie go do 25 najciekawszych wydarzeń muzyki świata (ranking Songlines). (Collegium Atrium, z uzasadnienia wniosku)   Nominowani w kategorii Muzyka 2018   Michał Klubiński – muzykolog, krytyk muzyczny, organizator życia muzycznego Nominowany za książkę Bohdan Wodiczko. Dyrygent wobec nowoczesnej kultury muzycznej, wyd. UNIVERSITAS Absolwent i doktorant Instytutu Muzykologii Uniwersytetu Warszawskiego. Laureat stypendiów: Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Towarzystwa Historyczno-Literackiego w Paryżu, Artystycznego m.st. Warszawy oraz VII edycji konkursu Muzyczne białe plamy. Jego zainteresowania badawcze obejmują: estetykę muzyki, historię wykonawstwa muzycznego, judaistykę muzyczną, związki muzyki z polityką i literaturą, korespondencję muzyczną. Współredagował zeszyty naukowe on-line Muzykalia/Judaica, był asystentem programowym koordynowanego przez prof. R. Smendziankę cyklu wieczorów kameralnych, pracował w Zakładzie Rękopisów Biblioteki Narodowej. Publikuje w wielu czasopismach naukowych, księgach konferencyjnych i periodykach. Uczestnik ogólnopolskich konferencji muzykologicznych i konsultant naukowy. Jest Członkiem Stowarzyszenia De Musica, Stowarzyszenia Polskich Artystów Muzyków oraz członkiem-kandydatem Związku Kompozytorów Polskich. Prezentowana książka jest pierwszym, pełnym świadectwem bezkompromisowych dążeń artystycznych Wodiczki. (Zbigniew Skowron, z uzasadnienia wniosku)   Maria Pomianowska –...

Read More